Heimasíðan mín

Kíkti áðan hvað var í sjónvarpinu. Það var ekki Survivor heldur...



Hér er linkur fyrir áhugasama: http://www.cmt.com/shows/dyn/my-big-redneck-wedding/series.jhtml

Koma svo Skjár einn...

Þá er maður kominn aftur til Seattle. Skólinn byrjar á morgun, þannig alvaran byrjar. Ferðin gekk rosalega vel. Mér var skipað í sæti í röðinni fyrir framan Economy Class og fékk því fulla þjónustu. Það má segja að flugfélagið hafi verið að bæta mér upp tvö síðustu skipti. Það var nefnilega ekki hægt að halla sætunum aftur, sem er glatað!

Bara smá komment um leigubílana á JFK. Þeir hafa engan áhuga á þér ef ferðin er undir 15 dollurum! Tók því AirTrain á flugvellinum þangað sem hótelin senda langferðabíla til að taka upp hótelgesti. Þar stjórnaði einn maður kröftuglega og æpti:

"Women and children first!"

Svo kom smá pása og svo var þetta útskýrt frekar...

"It is just like the Titanic"

Á endanum komst ég upp á Ramada hótelið. Það sem er svoldið töff við þessi hótel kringum flugvöllinn er að þau skila þér upp á völl, hvaða Terminal sem er.

Tók svo flug frá New York til Seattle og var það frekar langt. Sessunautar mínir voru báðir að koma langt frá. Önnur var í Grikklandi og hin í Vestur-Afríku. Sú seinni var í þrjár vikur og sú fyrri spurði hvort tíminn hafði verið fljótur að líða. Hún svaraði með tón: "It actually felt like three weeks."  Þannig var leiðinlegt eða? 

Indriði var svo vænn að sækja mig á Seatac flugvöll og þakka ég honum mikið fyrir það.

Byrjaði að snjóa hérna áðan. Fólk virðist vera sjá snjó fyrsta skipti, rennur upp á alla kanta. Meira ástandið.

Heyrumst.

Ég haldandi á stjörnuljósi með Birnu og Einari.

Fríið endaði svo með látum og það lá við að ég, Hemmi og Amma vorum meisuð af öryggisverði í Leifstöð.

Það var fyrir að fara frá bílnum í 3 mínútna stæði.

GAS, GAS, GAS!

Takk kærlega fyrir mig og heyrumst síðar.